Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Θεσσαλονίκης
ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ)
ΕΧΟΥΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΜΑ ΤΗΝ ΟΛΜΕ
Η ΑΣΕ ΠΑΜΕ ΣΕ ΓΡΑΜΜΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ, ΔΕΝ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ, ΟΥΤΕ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΟΛΜΕ
Το δημόσιο σχολείο και οι εκπαιδευτικοί δέχονται ολομέτωπη επίθεση από την κυβέρνηση, ΕΕ και ΟΟΣΑ. Τα μέτρα ιδιωτικοποίησης, ταξικών φραγμών, κατεδάφισης εργασιακών δικαιωμάτων, αξιολόγησης και του επελαύνοντα αυταρχισμού είναι συνεχή προκειμένου να εναρμονιστεί και η παιδεία με το «αμόκ» αντιδραστικών μέτρων (διαρκής λιτότητα, ανεξέλεγκτη ακρίβεια, ιδιωτικοποιήσεις, 13ωρο δουλείας, ξεκλήρισμα αγροτιάς, πολεμική οικονομία, κ.ά.) που προωθούν.
Η κυβέρνηση της ΝΔ βυθίζεται στα σκάνδαλα και στην ανυποληψία, κλονισμένη από τη δύναμη των «από κάτω», όπως εκφράστηκε στις κινητοποιήσεις με πανκοινωνικά χαρακτηριστικά. Eισπράττει την κοινωνική οργή για την πολιτική της φτώχειας, της λεηλασίας κάθε εργατικού και κοινωνικού δικαιώματος, της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων αγαθών, της εμπλοκής στον πόλεμο και των σκανδάλων, έχει χάσει κάθε λαϊκή νομιμοποίηση και αντεπιτίθεται!
Απέναντι στη βαθιά αντιλαϊκή – αντιεκπαιδευτική – αυταρχική πολιτική της κυβέρνησης, η ηγεσία της ΟΛΜΕ ούτε στο ελάχιστο προχώρησε στην αναγκαία αντεπίθεση για το σταμάτημα και την ανατροπή της, καθώς και για την προώθηση διεκδικήσεων για το μισθό, τους διορισμούς, το δημόσιο σχολείο και την εργασία μας. Σχέδιο αντεπίθεσης δεν καταθέτουν ούτε οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ), ούτε οι δυνάμεις της ΑΣΕ (ΠΑΜΕ) που έχουν συγκροτήσει το προεδρείο της ΟΛΜΕ (πρόεδρος ΔΑΚΕ, αντιπρόεδρος ΣΥΝΕΚ, γραμματέας ΑΣΕ). Εγκαταλείπουν πάγιες διεκδικήσεις του κλάδου και της ΟΛΜΕ (1.400€ καθαρά πρώτο μισθό, 12χρονο και δωδεκάχρονη εκπαίδευση, κατάργηση του ν. 2738/99 για ΣΣΕ, κατάργηση του δημοσιονομικού συμφώνου σταθερότητας, κ.ά.), υπονομεύουν και υποχωρούν στον αγώνα κατά της αξιολόγησης. Στοιχίζονται πίσω από την ηγεσία της γνωστής ΑΔΕΔΥ των εθιμοτυπικών 24ωρων απεργιών, χωρίς καμία προοπτική νίκης των αγώνων.
Η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ (δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ) έχουν οδηγήσει την ΟΛΜΕ στο τέλμα και υπονομεύουν και τη δράση των ΕΛΜΕ
Οι ηγεσίες των παρατάξεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού, έχουν χάσει προ πολλού για τα σωματεία κάθε στοιχείο χαρακτηριστικών ανεξαρτησίας, αυτοτέλειας και ακηδεμόνευτου συνδικαλισμού, πορεύονται σε απόλυτη αλληλεπίδραση με τα κόμματα διακυβέρνησης της προηγούμενης περιόδου, τα οποία έχουν την ευθύνη για τα δεινά των εργαζομένων ως αποτέλεσμα των αντιλαϊκών και μνημονιακών πολιτικών τους. Μεταφέρουν την κρίση των κομμάτων τους μέσα στα σωματεία και εκκωφαντικά απουσιάζουν από όλες τις κινητοποιήσεις του κλάδου τοπικά και κεντρικά, αλλά και τις υπονομεύουν. Αναδεικνύονται σε ισχυρό στήριγμα της προσπάθειας της κυβέρνησης να προχωρήσει τις αντιδραστικές αλλαγές. Έχουν μετατραπεί σε καθεστωτικές παρατάξεις και με τη στάση τους συνεχώς το επιβεβαιώνουν.
Σε συμμαχία οι ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ ανακόπτουν κάθε αγωνιστική ανάταση του κλάδου με πραξικοπηματικές πρακτικές, όπως αποτυπώθηκε από τη στάση τους σε κρίσιμες περιόδους: Τον Οκτώβρη του 2021 πραξικοπηματικά σταμάτησαν τον αγώνα κατά της αξιολόγησης. Τον Οκτώβρη του 2022 ανέβαλαν ΓΣ των προέδρων ΕΛΜΕ για να μην καταψηφιστεί η συμμετοχή τους στις ηλεκτρονικές εκλογές στα ΠΥΣΔΕ. Τον Ιούλιο του 2024 στο 21ο συνέδριο της ΟΛΜΕ πραξικοπηματικά αποχώρησαν γιανα μην υπάρχει απαρτία και πάρει ο κλάδος απόφαση κατά της αξιολόγησης. Στις αποφάσεις του 21ου Συνεδρίου κατέγραψαν ως απόφαση τη συμμετοχή σε ηλεκτρονικές εκλογές για τα ΠΥΣΔΕ το 2024 που ούτε καν συζητήθηκε, ενώ δεν συμπεριέλαβαν προτάσεις των Παρεμβάσεων που ψηφίστηκαν (αναπληρωτές, νεοδιόριστους, κ.ά.). Σε δύο συνέδρια (20ο και 21ο) κατάργησαν το ρόλο των συνέδρων και των παρατάξεων για να περάσουν τις θέσεις που ήθελαν μέσω επιτροπών του συνεδρίου που συγκρότησαν.
Δεν έχουν καμία νομιμοποίηση μέσα στον κλάδο, όλες οι εισηγήσεις που καταθέτουν στις ΓΣ των ΕΛΜΕ, με υποβαθμισμένα αιτήματα και ανύπαρκτο πρόγραμμα δράσης, με εξουσιοδοτήσεις για αγώνα στην ηγεσία της ΟΛΜΕ και στοίχιση στην ΑΔΕΔΥ, αποτελούν μεγαλείο συμβιβασμού με την αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και καταψηφίστηκαν από τον κλάδο. Ψευδεπίγραφες αποδείχθηκαν οι εκκλήσεις περί ενότητας και για 6 φορές απορρίφθηκαν οι εισηγήσεις τους. Είναι χαρακτηριστική η στάση τους την προηγούμενη διετία (στις 2 ΓΣ ζητούσαν εν λευκώ εξουσιοδότηση για απεργία που θα κηρύξει το ΔΣ της ΟΛΜΕ, στις 3 πρότειναν να αναμένουμε απεργία από την ΑΔΕΔΥ και στην μία δεν κατέθεταν καμία πρόταση αγώνα).
Έχουν εγκαταλείψει πάγια αιτήματα της ΟΛΜΕ και απουσιάζουν από τις εισηγήσεις που προτείνουν διεκδικήσεις του κλάδου (1.400 € καθαρά πρώτος μισθός, Γνήσιες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κατάργηση του νόμου καρικατούρα ΣΣΕ 2738/99, κατάργηση της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων, δωδεκάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, κ.ά.) που προβλήθηκαν σε κρίσιμες περιόδους και καλύπτουν πραγματικές ανάγκες του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών.
Το μοντέλο συνδικαλισμού που ακολουθούν ως κυβερνητικές παρατάξεις είναι της αναζήτησης σημείων επαφής με τα μέτρα της κυβέρνησης, ευελπιστώντας, για τη συναίνεση που προσφέρουν στην κυβερνητική πολιτική, να ανταμειφθούν με ψίχουλα που θα τους παραχωρήσει η κυβέρνηση. Χαρακτηριστική η στάση τους, προτείνουν ΣΣΕ με υποβαθμισμένα αιτήματα στη βάση του ν. 2738/1999, ο οποίος απαγορεύει διαπραγματεύσεις για το μισθό.
Η ΔΑΚΕ, ως καθαρόαιμη κυβερνητική παράταξη που έχει θητεύσει για πολλά χρόνια στον κυβερνητικό συνδικαλισμό δεν αντιπαρατίθεται ούτε στο ελάχιστο με την αντιεκπαιδευτική πολιτική τα κυβέρνησης και τις παρατυπίες, τις αυθαιρεσίες, τα ρουσφέτια των διοικήσεων στις ΔΔΕ Ανατολικής και Δυτικής Θεσσαλονίκης προσδοκώντας παραταξιακά οφέλη. Δεν καταγγέλλει το διοικητικό αυταρχισμό και ιδιαίτερα στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης με πρωταγωνιστή τη Διευθύντρια ΔΔΕ Ζ. Βαζούρα, την προσωποποίηση του αυταρχισμού. Δεν ψήφισαν το αίτημα για παραίτησή της για τα αίσχη της στις τοποθετήσεις, την τρομοκρατία και τον αυταρχισμό της απέναντι στον κλάδο, όπως διατυπώθηκε σε όλες τις ΕΛΜΕ μετά το θάνατο συναδέλφισσας που ήταν σε διαδικασίες ΕΔΕ. Οι «αιρετοί» της δεν ψήφισαν την μονιμοποίηση των νεοδιόριστων. Σε ρόλο παραδιοίκησης έχουν κομματικά αλώσει όλα τα όργανα και τις εκπαιδευτικές διαδικασίες (ΠΥΣΔΕ, Συμβούλια Κρίσεων, τοποθετήσεις Διευθυντών και εκπαιδευτικών, κ.ά.).
Η ΑΣΕ σε ρόλο “υπεύθυνης δύναμης”
Η ηγεσία της ΑΣΕ ΠΑΜΕ απέναντι στην προδιαγραμμένη πορεία συμβιβασμού των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού, αντιπροτείνει την αλλαγή των συσχετισμών προκρίνοντας τον εαυτό της σε ρόλο υπεύθυνης δύναμης στο κάδρο της της υπάρχουσας κατάστασης. Σε κάθε διεργασία του κινήματος ακολουθεί μια τακτική, αλλά και πρακτική, όλη η εξουσία στην ΟΛΜΕ, επιδιώκοντας να συμπεριλάβει και τον εαυτό της, με επιμέρους διαφοροποιήσεις από την ΟΛΜΕ, που όμως δεν αλλάζουν την κατάσταση ώστε να αλλάξει πορεία η ΟΛΜΕ. Δε συμβάλλει σε μια αγωνιστική πορεία για μια ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού μας κινήματος. Η γραμμή της για αλλαγή των συσχετισμών, και όχι για ανάπτυξη ανυποχώρητου αγώνα απέναντι στην αντιεκπαιδευτική πολιτική, μαζί με την αποδοχή θέσης στο προεδρείο της ΟΛΜΕ, την πρόταση για ΣΣΕ υπό τη σκέπη του αντιδημοσιοϋπαλληλικού ν. 2738/99, την πολυγλωσσία τηςστον αγώνα κατά της αξιολόγησης, φανερώνει την υποχώρηση της ΑΣΕ ΠΑΜΕ ακόμη και από βασικές διεκδικήσεις του κλάδου.
Τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα και αποκαλυπτικά:
Τα τελευταία χρόνια (2022, 2024) στο ΔΣ της ΟΛΜΕ συγκροτεί προεδρείο με τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού και παρά τα συνεχή πραξικοπήματά τους παραμένει στη θέση του γραμματέα! Την ίδια στάση κρατούν και σε όλα τα ΔΣ των ΕΛΜΕ! Στη Θεσσαλονίκη και στις πέντε ΕΛΜΕ, παρόλο που για πρώτη φορά υπήρχε η δυνατότητα σε όλες τις ΕΛΜΕ να συγκροτηθούν αγωνιστικά – προγραμματικά προεδρεία, όπως πρότειναν οι Παρεμβάσεις, επέμεναν στη συγκρότηση προεδρείων με τη συμμετοχή και δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού, ουσιαστικά συγκρότηση με τη συμμετοχή και της κυβερνητικής παράταξης της ΝΔ, τη ΔΑΚΕ. Αγωνιστικά – προγραμματικά προεδρεία, χωρίς τη συμμετοχή της ΔΑΚΕ, συγκροτήθηκαν μόνο στη Γ και Ε ΕΛΜΕ όπου πρώτη δύναμη είναι οι Παρεμβάσεις.
Η νομοτεχνική πρόταση που καταθέτουν για ΣΣΕ και την παρουσιάζουν ως δρόμο για κατακτήσεις, και μάλιστα χωρίς να τη συνοδεύουν με πρόγραμμα αγώνα, δεν συμπεριλαμβάνει όλα τα αιτήματα του κλάδου. Για το μισθό η αύξηση 20% που προτείνουν δεν καλύπτει τις απώλειες από τα χρόνια της κρίσης, είναι πολύ κατώτερη των αναγκών και αντιστοιχούν να φτάσουν οι καθαρές αποδοχές στο νεοδιόριστο στα 950 € καθαρά, όσο και η πρόταση της ΟΛΜΕ, ούτε καν στα 1.200 €, όσο έπαιρνε ένας πρωτοδιόριστος πριν την κρίση. Δεν περιλαμβάνουν το αίτημα για επιστροφή του ωραρίου στα όρια του 2013, ούτε το αίτημα για κατάργηση του ψευδεπίγραφου νόμου για τις ΣΣΕ του 2738/99. Η πρόταση τους που κατατέθηκε και στη Βουλή από το ΚΚΕ, δεν περιλαμβάνει αίτημα διεκδίκησης για το μισθό, παρά μόνο επιστροφή των δώρων!
Αρνούνται να συμπράξουν σε ένα αγωνιστικό σχέδιο ανατροπής της πολιτικής της κυβέρνησης και βάζουν κάθε είδους εμπόδιο στην ανάπτυξη μαζικής και συντεταγμένης απάντησης του κινήματος των εκπαιδευτικών. Στην τελευταία ΓΣ των προέδρων των ΕΛΜΕ (Φλεβάρης 2026), όταν δεν πλειοψήφησε καμία μορφή αγώνα, καταπολέμησαν τη συνθετική πρόταση που κατέθεσαν οι Παρεμβάσεις και πολλές ΕΛΜΕ για 24ωρη απεργία του κλάδου με όλα τα αιτήματα αιχμής του κλάδου σε συγκεκριμένη εβδομάδα του Μάρτη και με δέσμευση ότι θα ακολουθήσουν ΓΣ των ΕΛΜΕ για συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα. Εξαρτούν την ανάπτυξη αγώνων από τις ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και της ΟΛΜΕ των 24ωρων αποσπασματικών απεργιών που δεν είναι ενταγμένες σε σχέδιο συνέχισης και κλιμάκωσης και προτείνουν 24ωρες απεργίες προετοιμασίας, όπως τις ονομάζουν, υπό την σκέπη της ηγεσίας της ΟΛΜΕ!, που όμως ακόμη κι αυτές τις επικαλούνται προσχηματικά και δεν παλεύουν να γίνουν πράξη. Στις ΓΣ των ΕΛΜΕ προτείνουν μορφές αγώνα παρόμοιες με τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, όπως αποτυπώθηκαν στις 6 ΓΣ την προηγούμενη διετία. Στις δύο ΓΣ πρότειναν προετοιμασία για 24ωρη απεργία, στις δύο πανεργατική απεργία με την ΑΔΕΔΥ, στην μία δεν κατέθεταν καμία πρόταση αγώνα και στη μία 24ωρη απεργία λίγο πριν τα Χριστούγεννα.
Έχουν σταματήσει να συμπεριλαμβάνουν στις ανακοινώσεις τους βασικά αιτήματα (12χρονο ενιαίο δωρεάν σχολείο, κατάργηση του 2738/99 για τις ΣΣΕ, κ.ά.) που οδηγούν σε ριζικές αλλαγές στο δημόσιο σχολείο και στην ενίσχυση διεκδικήσεων του κλάδου.
Υποχωρούν συνεχώς, αν δεν έχουν εγκαταλείψει κιόλας, τον αγώνα κατά της αξιολόγησης. Με την πολυγλωσσία τους, όπως αποτυπώνεται στις μορφές αγώνα (απεργία αποχή από ΟΛΜΕ, στάσεις εργασίας, κείμενα του Πειραιά, κείμενα της ΟΛΜΕ, κ.ά.). Με τη διαχρονική υπονόμευση που κράτησαν στην απεργία αποχή από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ, που δεν την ψήφιζαν και στη συνέχεια δεν την υλοποιούσαν. Με την αφαίρεση της αξιολόγησης από ανακοινώσεις τους και προσδίδοντάς της συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς (αντιδραστική, αντιεκπαιδευτική, αντιεπιστημονική, κ.ά.) που παραπέμπουν σε μια καλή αξιολόγηση και στην παλιότερη στάση των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού που το όχι της ΟΛΜΕ στην αξιολόγηση, το συνόδευαν με το όχι στην αξιολόγηση – χειραγώγηση. Με επιμονή τους να μην υπάρχει η λέξη αξιολόγηση σε ανακοινώσεις των ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ που αφορούν διώξεις εκπαιδευτικών στον αγώνα του κλάδου κατά της αξιολόγησης.
Αρνούνται να συμμετέχουν σε κάθε συντονισμό ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ ως απάντηση στην αδράνεια, συμβιβασμό και υποχώρηση της ηγεσίας της ΟΛΜΕ. Παραγράφουν τις μεγάλες παρακαταθήκες που άφησαν στον κλάδο οι κοινές κινητοποιήσεις, δράσεις, πρωτοβουλίες και εκδηλώσεις που προτάθηκαν σε αγωνιστικούς συντονισμούς, για να προάγουν τη γραμμή τους για αλλαγή συσχετισμών. 77 ήταν αρχικά οι ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ που με κοινό αγώνα ανάγκασαν την ΟΛΜΕ και τη ΔΟΕ να κηρύξουν το 2021 απεργία αποχή από την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας. 35 ήταν οι ΕΛΜΕ που αρνήθηκαν να νομιμοποιήσουν τις ηλεκτρονικές εκλογές για ΠΥΣΔΕ το 2024 και απείχε η μεγάλη πλειοψηφία του κλάδου. Οι ΕΛΜΕ ήταν που έμπρακτα κατοχύρωσαν την απεργία αποχή βαδίζοντας το δρόμο του αγώνα, όταν η ΟΛΜΕ την σταμάτησε το 2021 και αρνήθηκε να την επαναπροκηρύξει και να καλύψει τον κλάδο. Οι ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ είναι που δεν αφήνουν κανέναν διωκόμενο μόνο του, καμία διωκόμενη μόνη της. Πρόσφατα, ΕΛΜΕ -ΣΕΠΕ οργάνωσαν τις πανελλαδικές κινητοποιήσεις στην εκδίκαση πειθαρχικών στην Τρίπολη και την Κομοτηνή και όχι η ΔΟΕ, η ΟΛΜΕ και η ΑΔΕΔΥ που αρνήθηκαν να κηρύξουν 24ωρη απεργία κατά των διώξεων και της αξιολόγησης. Η ΟΛΜΕ είναι που αρνείται να καλύψει σε πολλές ΕΛΜΕ τα έξοδα που πλήρωσαν για τις προσφυγές μονιμοποίησης των νεοδιόριστων με πολλούς και πολλές να είναι διωκόμενοι/ες από τις κατά τόπους Διευθύνσεις.
Στη Θεσσαλονίκη δε συμμετέχουν σε καμία συνάντηση συντονισμού των ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ, στις κοινές εκδηλώσεις για την αξιολόγηση, τα Τέμπη και τις διώξεις, ενώ στις κινητοποιήσεις στις Διευθύνσεις για διώξεις συναδέλφων, για παρατυπίες και αυθαιρεσίες στις τοποθετήσεις, συμμετέχουν μόνο δια των μελών τους στα ΔΣ. Υπονομευτική ήταν η στάση τους στις κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν μετά το θάνατο της συναδέλφισσας Σ. Χρηστίδου και με βασικό αίτημα την παραίτηση της ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης. Αρνήθηκαν να συμμετέχουν σε συνάντηση συντονισμού που κάλεσε η Γ ΕΛΜΕ που σε σχολείο της υπηρετούσε η συνάδελφος. Την ημέρα και ώρα που οργανώθηκε συγκέντρωση των Γ και Ε ΕΛΜΕ στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης, οι άλλες ΕΛΜΕ με ψήφους ΑΣΕ και ΔΑΚΕ στα ΔΣ, καλούσαν σε συγκέντρωση στην Περιφέρεια εκπαίδευσης. Αναγκάστηκαν να συμπεριλάβουνε στις ανακοινώσεις τους το αίτημα για παραίτηση της Ζ. Βαζούρα, όταν ξεπεράστηκαν από τους συναδέλφους και μετά τη μαζική συμμετοχή στην κινητοποίηση στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
Νέα στοιχεία ηγεμονισμού, υπεροψίας και ιδιοκτησιακής πρακτικής πληθαίνουν στην συμπεριφορά των εκπροσώπων τους. Στη μαθητική συγκέντρωση στις 26/2 κομματικές φρουρές του ΠΑΜΕ και τις ΚΝΕ, μετά τους χαιρετισμούς από μέλη τους και την πρόεδρο της Β ΕΛΜΕ, απέκλεισαν την πρόεδρο της Γ ΕΛΜΕ και τον πρόεδρο και Ε ΕΛΜΕ να χαιρετίσουν τη συγκέντρωση. Στην παράσταση διαμαρτυρίας των ΕΛΜΕ στις 26/2 στο 8ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης για την αυταρχική στάση της διευθύντριας απέναντι σε συναδέλφους που αγωνίζονται κατά της αξιολόγησης, η πρόεδρος της Β ΕΛΜΕ επικαλέστηκε ότι το σχολείο ανήκει στην ΕΛΜΕ της και με απαξιωτικό τρόπο προσπάθησε να αποκλείσει εκπροσώπους των Γ και Ε ΕΛΜΕ να συμμετέχουν σε συνάντηση με τη Διευθύντρια του σχολείου. Η ίδια πρόεδρος της Β ΕΛΜΕ έφτασε στην απαράδεκτη και αντισυναδελφική στάση να απειλήσει την εκπρόσωπο των Παρεμβάσεων και αντιπρόεδρο του ΔΣ της Β ΕΛΜΕ ότι θα καταγγελθεί αν δε ψηφίσει την πρόταση της ΑΣΕ για συγκέντρωση στην Περιφέρεια, αντί στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης στις 16/3 για το διοικητικό αυταρχισμό, όπως πρότειναν οι Παρεμβάσεις. Η ΑΣΕ πέρσι δια της προέδρου της Δ ΕΛΜΕ, που μέχρι τότε ήταν αποσπασμένη σε κομματικό γραφείο Βουλευτή του ΚΚΕ και αρνιότανε να παραιτηθεί, διέδιδε ότι η Διεύθυνση Ανατολικής Θεσσαλονίκης δεν θα προχωρήσει σε πειθαρχικά κατά των συναδέλφων του 1ου ΓΕΛ Πυλαίας που ήταν διωκόμενοι για τον αγώνα κατά της αξιολόγησης και αρνιότανε να γίνει κινητοποίηση κατά του διευθυντή του σχολείου. Η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε μετά από απόφαση ΓΣ την οποία καταψήφισε η ΑΣΕ. Μεγαλείο αγωνιστικής υποκρισίας αποδείχθηκε η σύσκεψη που συγκάλεσε η Α ΕΛΜΕ στις 18/3 για τα προβλήματα του κλάδου, όταν δια των προέδρων της Α, Β και Δ ΕΛΜΕ, μέλη του ΠΑΜΕ, παρόλο που δεν είχαν αντίστοιχες αποφάσεις των ΔΣ τους, αρνήθηκαν οι προτάσεις από όλες τις ΕΛΜΕ που κατατέθηκαν να συμπεριληφθούν σε δελτίο τύπου, όπως κατά παράδοση γίνεται σε όλες τις συναντήσεις ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ, που θα ενημερώνει τον κλάδο και θα θέτει τις προτάσεις στα ΔΣ, ώστε να μπορούν να γίνουν αποφάσεις των ΕΛΜΕ.
Οι παραταξιακές σκοπιμότητες καθορίζουν τη στάση της ΑΣΕ κεντρικά και τοπικά, είναι η παράταξη που πρωταγωνίστησε στη διάλυση του διελμικού συντονισμού των ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, που τη λειτουργία του προβλέπουν τα καταστατικά όλων των ΕΛΜΕ, ενώ δε συμμετέχει σε πανελλαδικούς συντονισμούς των ΕΛΜΕ και δε συμβάλλει στην κοινή αγωνιστική δράση των ΕΛΜΕ αναμένοντας αγωνιστικές δράσεις από την ηγεσία της ΟΛΜΕ η οποία έχει δημιουργήσει τη σημερινή κατάσταση της απογοήτευσης, αδράνειας και παθητικότητας στον κλάδο. Οι διαφοροποιήσεις της ΑΣΕ ΠΑΜΕ από τις παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού των ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ υπηρετούν το αφήγημα της αλλαγής των συσχετισμών, αντί να υπηρετούν την αντίσταση και την αγωνιστική πορεία του κλάδου και αντί να δυναμώνουν τις πρωτοβουλίες αγωνιστικού συντονισμού ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ για να βαδίζει ο κλάδος το δρόμο του αγώνα.
Πολύμορφος αγώνας διαρκείας
για να νικηθεί η αντιλαϊκή, αντιεκπαιδευτική, αυταρχική πολιτική
Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις στάθηκαν απέναντι στην αδράνεια και την απραξία της ΟΛΜΕ με σχέδιο αγώνα που κατέθεσαν για πολύμορφο και αποφασιστικό αγώνα διαρκείας για να νικηθεί η αντιλαϊκή, αντιεκπαιδευτική, αυταρχική πολιτική.Συνέβαλαν ο κλάδος να βαδίζει το δρόμο του αγώνα με την καθοριστική συμβολή τους στην προώθηση του αγωνιστικού συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων, των ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ, που αναδείχτηκαν στην ψυχή του αγώνα κατά της αξιολόγησης και των διώξεων, των αυθαιρεσιών και παρατυπιών των διοικήσεων στις Υπηρεσιακές Μεταβολές και της παραβίασης εργασιακών δικαιωμάτων (ωράριο εργασίας, εφημερίες, παιδοφύλαξη, κ.ά.).
Μπροστά στο 22ο συνέδριο της ΟΛΜΕ και στο νέο γύρο ΓΣ που πρέπει να πραγματοποιηθούν τώρα, θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε στον δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα και των διεκδικήσεων χωρίς μισόλογα, ήξεις αφήξεις, μισοαιτήματα απέναντι σε διοικήσεις, υπουργείο παιδείας, κυβέρνηση, ΕΕ και ΟΟΣΑ, τους αποκλειστικά υπεύθυνους για τη διάλυση του δημόσιου σχολείου, την κατεδάφιση εργασιακών δικαιωμάτων και υπονόμευσης του ρόλου του εκπαιδευτικού. Για να ανατραπεί η τακτική της συναίνεσης, της υποταγής και υποχώρησης της ηγεσίας της ΟΛΜΕ με τη συσπείρωση «από τα κάτω», την ενότητα όλων των δυνάμεων, κινήσεων, αγωνιστών και συναδέλφων που έχουν μια συνεπή αντισυντηρητική κατεύθυνση και αντικυβερνητική στάσηκαι παίρνοντας την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας.
Οι ΓΣ των ΕΛΜΕ και η ΓΣ των προέδρων με αιτήματα αιχμής για το μισθό, τους διορισμούς, ενάντια στους αντιεκαιδευτικούς νόμους των ταξικών φραγμών και άμεσης ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης, κατά της αξιολόγησης και των χιλιάδων πειθαρχικών και διώξεων εκπαιδευτικών, καθώς και με διεκδικήσεις για ριζικές αλλαγές στο δημόσιο σχολείο και επαναφέροντας όλα τα πάγια αιτήματα του κλάδου που συνέβαλαν σε νίκες του κλάδου και έχουν εγκαταλειφθεί από τις δυνάμεις του κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού, να αποφασίσουν πολύμορφο και ανυποχώρητο αγώνα. Με απεργιακά βήματα και μέσα στις εξετάσεις και απόφαση ότι δεν θα ανοίξουμε τα σχολεία το Σεπτέμβριο με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς, αν δεν ικανοποιηθούν οι πάγιες διεκδικήσεις του κλάδου.
Ο