Θα προστατεύσουμε τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο από τις προσπάθειες εντυπωσιασμού, κανιβαλισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που επιχειρούνται
Καταγγέλλουμε τον προπηλακισμό και τον τραυματισμό της νηπιαγωγού προϊσταμένης του 1ου νηπιαγωγείου Άνω Λιοσίων
Τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026 σημειώθηκε σοβαρό περιστατικό στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων. Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές και βίντεο που διακινούνται, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος η προϊσταμένη του νηπιαγωγείου φέρεται να απηύθυνε με ιδιαίτερη ένταση απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς παιδιά του νηπιαγωγείου. Στη συνέχεια, η ένταση μεταφέρθηκε μεταξύ της προϊσταμένης και γονέων που βρίσκονταν στο σημείο. Κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης, ο πατέρας ενός κοριτσιού, που όπως δηλώνει ο ίδιος και η οικογένειά του ήταν ένα από τα παιδιά στα οποία απευθυνόταν η προϊσταμένη, πήδηξε τα κάγκελα του σχολείου και άσκησε σωματική βία σε βάρος της προϊσταμένης, χτυπώντας την στο πρόσωπο.
Ζητήματα που άπτονται της προστασίας, της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας των παιδιών πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνούνται και να μην υποβαθμίζονται. Περιστατικά έντονης λεκτικής έκφρασης ή απώλειας ψυχραιμίας από την πλευρά μιας εκπαιδευτικού χρειάζεται να εξετάζονται κάθε φορά στο συγκεκριμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνονται, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες, τους επιμέρους παράγοντες, την ένταση, τη διάρκεια και τη φύση της συμπεριφοράς. Η πίεση, οι ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες εργασίας, η διαρκής απαξίωση του εκπαιδευτικού έργου και η εργασιακή εξουθένωση δεν μπορούν να δικαιολογήσουν συμπεριφορές που προσβάλλουν την ασφάλεια, την αξιοπρέπεια ή την ψυχική ευημερία των παιδιών.
Κατηγορηματικά όμως δεν μπορούν οι όποιες αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις να επιλύονται εις βάρος της ακεραιότητας εκπαιδευτικών, σωματικής και ψυχικής και ούτε επίσης μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι για τέτοια περιστατικά, μετατρέποντας ακόμη και τη δημόσια συζήτηση σε μια αρένα ανθρωποφαγίας, απαξίωσης των εκπαιδευτικών καθώς και μιας ολόκληρης κοινότητας.
Μεγάλες είναι άλλωστε οι ευθύνες της ΔΙΠΕ Δυτ. Αττικής απέναντι σε μια κατάσταση που αποδείχθηκε εκρηκτική μέσα από χρόνια συσσωρευμένης έντασης, δυσκολίας επικοινωνίας, έλλειψης σχέσεων εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης ανάμεσα στο σχολείο, τους γονείς, τους μαθητές και την εκπαιδευτικό, στοιχεία που εντείνουν την ένταση, την καχυποψία και την αντιπαράθεση. Όταν δεν έχουν καλλιεργηθεί σταθεροί δεσμοί με την κοινότητα και ένας ουσιαστικός δίαυλος επικοινωνίας με γονείς και παιδιά, οι συγκρούσεις είναι ευκολότερο να κλιμακωθούν και να πάρουν ακραίες διαστάσεις.
Μετά το περιστατικό η προϊσταμένη βρέθηκε στο αστυνομικό τμήμα. Η συναδέλφισσα ενημέρωσε τόσο τη διευθύντρια εκπαίδευσης όσο και τη σύμβουλο νηπιαγωγών οι οποίες βρέθηκαν άμεσα στον χώρο. Παρών ήταν και εκπρόσωπος του Δήμου Φυλής. Άμεσα ανταποκρίθηκε και ο Περιφερειακός Διευθυντής που δήλωσε ανοιχτά τη στήριξη του.
Φυσικά μόλις ενημερωθήκαμε για τις εξελίξεις και μέλη του ΔΣ του σωματείου βρέθηκαν στο πλευρό της συναδέλφισσας ώστε να βεβαιωθούμε ότι είναι καλά στην υγεία της, έχει τη νομική υποστήριξη που χρειάζεται και ότι θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο για να λάβει τις πρώτες βοήθειες όπως και πράγματι έγινε.
Δεν έλαβαν όμως ανάλογης μεταχείρισης από την πλευρά της διοίκησης όσο ψηλά κι αν φτάσουμε, οι συναδέλφισσες που την επόμενη μέρα κλήθηκαν να ανοίξουν το σχολείο και να διαχειριστούν μια ιδιαίτερα τεταμένη κατάσταση. Παρά τις επίμονες οχλήσεις των συναδέλφισσων αλλά και την δική μας απαίτηση να δούμε ανάλογη υποστήριξη από την ΔΙΠΕ παίρνοντας τις αναγκαίες πρωτοβουλίες και φυσικά με την παρουσία τους στο σχολείο να συμβάλλουν ώστε να αμβλυνθεί η ένταση, τελικά την Τρίτη 29/9 το σωματείο και συνάδελφοι/ισσες του διπλανού δημοτικού σχολείου, η παρουσία των οποίων ήταν καθοριστική, βρέθηκαμε έξω από το 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων, στο πλευρό των νηπιαγωγών προκειμένου να στηρίξουμε έμπρακτα τις εκπαιδευτικούς και να διασφαλιστεί ότι δεν θα παραμείνουν μόνες απέναντι σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και πιεστική κατάσταση. Οι εκπαιδευτικοί βρέθηκαν αντιμέτωπες με την έντονη αγανάκτηση και την αναστάτωση των γονέων, τους οποίους προσπαθούσαν να καθησυχάσουν και να διαχειριστούν με ψυχραιμία, ενώ παράλληλα έξω από το σχολείο είχαν συγκεντρωθεί τηλεοπτικές κάμερες και δημοσιογράφοι, γεγονός που επιβάρυνε ακόμη περισσότερο το ήδη φορτισμένο κλίμα.
Η Διεύθυνση Δυτικής Αττικής, η Σύμβουλος, η Δημοτική αρχή όπως και η Περιφερειακή Διεύθυνση, όλοι ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΠΟΝΤΕΣ, όπως είναι σταθερά απόντες από τα σχολεία μας σε όλες τις σημαντικές κρίσεις που καλούνται νηπιαγωγεία και δημοτικά να αντιμετωπίσουν! Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι ο περιφερειακός διευθυντής που με ανακοίνωσή του δηλώνει την αμέριστη συμπαράσταση στην εκπαιδευτικό και παρουσιάζεται ως προστάτης του έργου των εκπαιδευτικών, αποτέλεσε διώκτης των εκπαιδευτικών τις περασμένες χρονιές μοιράζοντας πειθαρχικά σε συναδέλφους που άσκησαν το συνδικαλιστικό τους δικαίωμα και υπερασπίστηκαν το δημόσιο σχολείο.
Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν μπορεί όμως να αποκοπεί από τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα από τις συνθήκες μέσα στις οποίες λειτουργούν εδώ και χρόνια οι σχολικές μονάδες της περιοχής μας. Γιατί οι δυσκολίες που βιώνουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί των σχολείων μας, κάνοντας προσωπικές υπερβάσεις, είναι υπαρκτές. Δεν φωτίζονται και δεν αναδεικνύονται στις επικοινωνιακές φιέστες «εγκαινίων» σε αγιασμούς, ως όφειλαν, αλλά αναπόφευκτα μέσα και από τέτοια καταδικαστέα περιστατικά, θέτουν αμείλικτα ερωτήματα.
Ερωτήματα που, όσο «ενοχλητικό» και αν κάνουν ένα σωματείο όταν τα θέτει, στην πραγματικότητα στρέφουν την προσοχή εκεί που πρέπει ώστε ακριβώς να μην καταλήγουμε σε τέτοιες εικόνες. Ερωτήματα που αφορούν ευθύνες χρόνιες όλων των εμπλεκομένων θεσμικών φορέων, όταν ειδικά σχολικές μονάδες με αυξημένες κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανάγκες, όπως τα σχολεία της περιοχής μας, και το συγκεκριμένο, μένουν χρόνια παραμελημένα οξύνοντας τις αντιθέσεις με αποτέλεσμα συχνά την στοχοποίηση ενός πληθυσμού ως Αποδιοπομπαίου Τράγου. Γιατί οι χορηγίες τραπεζών δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτή την χρόνια εγκατάλειψη του δημόσιου σχολείου από το κράτος σε κάθε επίπεδο.
Σήμερα λοιπόν, με αφορμή αυτό το περιστατικό οφείλουμε να γίνουμε και πάλι ενοχλητικοί, θέτοντας ερωτήματα, ακόμη και σε αυτούς που πολύ σωστά έτρεξαν να υποστηρίξουν την εκπαιδευτικό, ως όφειλαν βέβαια, κάτι που όμως δεν έκαναν και για τις υπόλοιπες εκπ/κούς του σχολείου που έμειναν, και πάλι, μόνες με την υποστήριξη μονάχα συναδέλφων/ισσών όμορων σχολείων και του σωματείου:
- κατά πόσο η διοίκηση, το κράτος, το ΥΠΑΙΘ καλλιεργούν πολυεπίπεδα και συστηματικά αυτόν τον κοινωνικό αυτοματισμό, τη στοχοποίηση, δηλαδή, των εκπαιδευτικών, που τελικά γίνονται διαρκώς τα εύκολα θύματα, φτάνοντας ως και στον ξυλοδαρμό τους;
- Κατά πόσο η συνεχής υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου και του ρόλου των εκπαιδευτικών καθώς, όχι μόνο δεν στηρίζονται αλλά απεναντίας διώκονται μαζικά, παίζουν ρόλο;
- Κατά πόσο οι συνθήκες (κτιριακές/μαθησιακές/κοινωνικές) που όλο και δυσκολεύουν, μοιάζοντας πια εκρηκτικές, για κάθε μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας, με πολιτικές ευθύνες και επιλογές συγκεκριμένες, παίζουν ρόλο;
- Κατά πόσο η χρόνια εγκατάλειψη, με συνεχή, μάλιστα, μέτρα επιβάρυνσης της ήδη μη βιώσιμης κατάστασης εντός των σχολείων μας, χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις στο πεδίο και στην κοινότητα μπορούν να πυροδοτήσουν τέτοια φαινόμενα;
Δεν είναι το πρώτο περιστατικό, αλλά καμία μέριμνα δεν είδαμε να αναλαμβάνουν ΥΠΑΙΘ και κυβέρνηση τόσα χρόνια. Απεναντίας κάθε χρόνο το σχολείο και ο ρόλος μας μοιάζουν να υποβαθμίζονται και να χάνονται, όλο και πιο πολύ. Γραφειοκρατία, αξιολόγηση-πειθάρχηση, πειθαρχικά, αυταρχισμός ως κανονικότητα εκ μέρους της διοίκησης και του ΥΠΑΙΘ, 25άρια τμήματα, αναλυτικό πρόγραμμα και σχολική ζωή ασφυκτική χωρίς ανάσα για κανέναν, υποστελεχωμένες δομές, ακατάλληλα κτίρια για μάθηση και παιχνίδι, ανύπαρκτα προγράμματα παρέμβασης στην κοινότητα για δημιουργία σχέσεων με τους γονείς, ανύπαρκτη υποστήριξη, απεναντίας αυξανόμενος εκφοβισμός των εκπαιδευτικών, διάλυση ειδικής αγωγής, ανύπαρκτες ειδικότητες και παράλληλες στηρίξεις, ανύπαρκτος ελεύθερος χρόνου σύνδεσης παιδιού-οικογένειας-σχολείου, εξουθένωση εργασιακή εκπαιδευτικών-γονέων.
Σε σχολεία που αντιμετωπίζουν, λοιπόν, αυξημένες κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανάγκες, είναι απαραίτητες μόνιμες και επαρκώς στελεχωμένες υποστηρικτικές δομές. Δομές που θα μπορούν να δημιουργούν γέφυρες επικοινωνίας με τους γονείς και την κοινότητα, να στηρίζουν την ένταξη όλων των παιδιών, να υποστηρίζουν τα δίγλωσσα παιδιά όπως είναι η μαθητική κοινότητα των Ρομά, να αναγνωρίζουν και να αξιοποιούν στοιχεία της γλώσσας και της πολιτισμικής τους ταυτότητας και να στηρίζουν ουσιαστικά τόσο τους μαθητές όσο και τους εκπαιδευτικούς.
Οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να είναι ταυτόχρονα δάσκαλοι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, διαμεσολαβητές και διαχειριστές κάθε κοινωνικού προβλήματος που φτάνει στην πόρτα του σχολείου. Δεν μπορούν οι υπερβάσεις που καθημερινά κάνουν να υποκαθιστούν επ’ αόριστον της απουσία του κράτους.
Απαιτούμε:
– Όλο το επόμενο διάστημα η ΔΙΠΕ Δυτικής Αττικής να πάρει όλα τα μέτρα ώστε να στηριχθούν εμπράκτως στο νηπιαγωγείο οι εκπαιδευτικοί, τα παιδιά και οι οικογένειες.
– Τη δημιουργία και λειτουργία Τάξεων Υποδοχής (ΖΕΠ) από την έναρξη της σχολικής χρονιάς, όπου υπάρχουν οι αντίστοιχες ανάγκες, με έγκαιρη στελέχωσή τους και χωρίς καθυστερήσεις.
– Την άμεση κάλυψη όλων των κενών σε εκπαιδευτικούς και εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων, ώστε κανένα σχολείο και κανένα τμήμα να μη λειτουργεί με ελλιπή στελέχωση.
– Τη λειτουργία ολιγομελών τμημάτων στα σχολεία με αυξημένο αριθμό μαθητών Ρομά και δίγλωσσων μαθητών, ώστε να εξασφαλίζονται οι αναγκαίες παιδαγωγικές συνθήκες για τη μαθησιακή και κοινωνική τους ένταξη.
– Τη μόνιμη παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα σχολεία, με σταθερή και όχι περιστασιακή παρουσία, ώστε να μπορούν να στηρίζονται ουσιαστικά οι μαθητές, οι οικογένειες και οι εκπαιδευτικοί.
– Την επαναφορά και θεσμοθέτηση του ρόλου του Ρομά διαμεσολαβητή, με σταθερή παρουσία και ουσιαστική παρέμβαση στην κοινότητα, για τη δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης με τις οικογένειες, την ενίσχυση της φοίτησης και την αντιμετώπιση της σχολικής διαρροής.
– Οργανωμένη παρέμβαση στην κοινότητα, με τη συνεργασία κοινωνικών λειτουργών, διαμεσολαβητών, σχολείων, Δήμου και όλων των αρμόδιων φορέων, για τα παιδιά που ενώ είναι εγγεγραμμένα δεν φοιτούν συστηματικά στο σχολείο.
– Ολοκληρωμένο και μακροχρόνιο σχέδιο ουσιαστικής ένταξης των μαθητών Ρομά, με σεβασμό στη γλώσσα, τον πολιτισμό και την ταυτότητά τους και με στόχο την ισότιμη συμμετοχή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία και στην κοινωνική ζωή.
– Ουσιαστική οικονομική και κοινωνική στήριξη των οικογενειών που αντιμετωπίζουν συνθήκες ακραίας φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, ώστε κανένα παιδί να μην στερείται τα βασικά για τη συμμετοχή του στη σχολική ζωή.
– Άμεσες και μακροχρόνιες παρεμβάσεις για την αναβάθμιση των υποβαθμισμένων περιοχών, με ευθύνη της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ώστε η σχολική ανισότητα να μην αναπαράγεται μέσα από την ίδια την άνιση αντιμετώπιση των σχολικών μονάδων.
– Ισότιμη αντιμετώπιση όλων των σχολείων και των συναδέλφων/ισσών από τον Δήμο και την εκπαιδευτική διοίκηση, με βάση τις πραγματικές ανάγκες τους και όχι τη λογική των σχολείων πολλών ταχυτήτων.
-Εξασφάλιση αξιοπρεπών, ασφαλών και κατάλληλων κτιριακών συνθηκών για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
-Να σταματήσει η υποβάθμιση των σχολικών μονάδων της περιοχής και να υπάρξει σταθερός σχεδιασμός και επαρκής δημόσια χρηματοδότηση για τις πραγματικές ανάγκες τους.
Διεκδικούμε ένα σχολείο που δεν θα αναπαράγει τον αποκλεισμό, αλλά θα αποτελεί χώρο μόρφωσης, ισότητας, ασφάλειας και αξιοπρέπειας για κάθε παιδί.
Το επόμενο διάστημα, ως Σύλλογος, θα συνεχίσουμε να αναδεικνύουμε τα προβλήματα των σχολείων μας και να οργανώνουμε παρεμβάσεις, συναντήσεις και πρωτοβουλίες με εκπαιδευτικούς, γονείς, συλλογικούς φορείς και την κοινότητα, απευθυνόμενοι σε όλους τους αρμόδιους φορείς και διεκδικώντας συγκεκριμένες λύσεις από το ΥΠΑΙΘΑ, την εκπαιδευτική διοίκηση και τον Δήμο.
