ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ 37ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ - ΚΙΝΗΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ στο Δημόσιο
Το 37ο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ διεξάγεται σε μια κρίσιμη περίοδο.
Από τη μια μεριά η αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Η κυβέρνηση της ΝΔ λεηλατεί τα εναπομείναντα λαϊκά δικαιώματα, δίνοντας «γη και ύδωρ» στο κεφάλαιο. Συνεχίζει και κλιμακώνει αντιδραστικά την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Τα δικαιώματα μας πετσοκόβονται στην προκρούστεια κλίνη των
δημοσιονομικών κανόνων, της επιτροπείας, του Δημοσιονομικού Συμφώνου και
της πολιτικής της ΕΕ. Με τον νέο «αναπτυξιακό» νόμο
ανοίγει ο δρόμος για την εκχώρηση στους ιδιώτες των μεγάλων φιλέτων και
την μετατροπή των δημόσιων αγαθών σε εμπορεύματα. Η μόνιμη δουλειά με
πλήρη δικαιώματα συμπιέζεται, οι προσλήψεις μόνιμου προσωπικού
μηδενίζονται ενώ επεκτείνονται οι πάσης φύσης ελαστικές εργασιακές
σχέσεις. Η κυβέρνηση ενεργοποιεί τη σιδερένια φτέρνα του «Νόμος, Τάξη, Κέρδος»!
Κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου, εισβολή ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ ενάντια στους
φοιτητές/τριες που αντιστέκονται, κτύπημα απεργιών και διαδηλώσεων, νέος
αντιδραστικός Ποινικός Κώδικας που ποινικοποιεί τους αγώνες,
προκλητικές συλλήψεις αγωνιστών, αστυνομοκρατία, βιομηχανία διώξεων,
πρόστιμα. Διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο εκβιασμών, πειθαρχικών
ποινών, ελέγχου του κράτους και της εργοδοσίας στα συνδικάτα. Οξύνουν
την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, εδραιώνουν το
κράτος «έκτακτης ανάγκης», αστυνομικής βίας και καταστολής.
Από
την άλλη πλευρά ο γραφειοκρατικός, κυβερνητικός συνδικαλισμός και οι
παρατάξεις που τον στηρίζουν επιχειρούν να ακυρώσουν τον αγωνιστικό ρόλο
των συνδικάτων μετατρέποντάς τα σε «κοινωνικούς εταίρους» του ΣΕΒ και
της κυβέρνησης. Να περάσουν το δόγμα «δεν υπάρχει άλλη λύση» και στους
εργαζόμενους αφοπλίζοντας τους, και επιτείνοντας το καθεστώς
απογοήτευσης και αναποτελεσματικότητας.
ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ ενάντια στα συμφέροντα και τις ανάγκες των λαών
Ν.Δ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ δηλώνουν υποταγή σε ΕΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και στα επιθετικά σχέδια του ιμπεριαλισμού στην περιοχή.
Η κοινή φιλοδοξία να παίξουν το ρόλο του σημαιοφόρου τους στα Βαλκάνια
και την Ανατολική Μεσόγειο, εκφράστηκε τόσο με την εφαρμογή της
συμφωνίας των Πρεσπών, όσο και με τη συμφωνία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ,
Αιγύπτου για την αξιοποίηση της ΑΟΖ για τα συμφέροντα των οικονομικά
κυρίαρχων του πλανήτη. Πρόκειται για επικίνδυνες επιλογές υπέρ του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, ενάντια στα συμφέροντα και τις ανάγκες των λαών της περιοχής.
Ανοίγουν το δρόμο της αλληλοσφαγής μεταξύ των εργαζόμενων, του πολέμου
μεταξύ των φτωχών για να αυξάνουν τα κέρδη των πολυεθνικών και να
εξασφαλίζεται η κυριαρχία τους. Η αναβάθμιση της αμερικάνικης
στρατιωτικής παρουσίας στη χώρα μας γίνεται σε μια περίοδο που χτυπούν
ξανά τα τύμπανα του πολέμου στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή.
Ταυτόχρονα, μαζί με την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης, η εφαρμογή από την κυβέρνηση της πολιτικής της Ευρώπης - φρούριο και των συμφωνιών ΕΕ – Τουρκίας
έχει γεμίσει πνιγμένους πρόσφυγες τη Μεσόγειο, εξαθλιωμένους μετανάστες
και παιδιά που ζουν σε κολαστήρια τύπου Μόριας. Πληθαίνουν οι επιθέσεις ακροδεξιών και φασιστών σε προσφυγόπουλα
στα Βίλια, την Κόνιτσα, το Γέρακα, τη Σάμο κ.α., ενώ προσπαθούν να
περάσουν τις ιδέες του ρατσιστικού μίσους στα σχολεία και στοχοποιούν
όσους αντιδρούν. Πρόκειται για μια ακροδεξιά που ενισχύεται στο έδαφος των πολιτικών διαρκούς λιτότητας και φτώχειας από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις.
Την ίδια περίοδο
Σχεδόν
όλα τα στοιχεία των βασικών μεγάλων οικονομιών (ΗΠΑ, ΕΕ, Νοτιανατολική
Ασία) καθώς και των αναπτυσσόμενων χωρών δείχνουν ισχυρά σημεία εισόδου
της παγκόσμιας οικονομίας σε ένα νέο κύκλο ύφεσης, που αναπαράγει ολοένα
και σε ανώτερο βαθμό τη βαρβαρότητα, τις αντιφάσεις του συστήματος, το
βάθεμα των κοινωνικών ανισοτήτων. Και δείχνουν ότι η κοινωνική
καταβύθιση αλλά και η ευρύτερη πολεμική και περιβαλλοντική απειλή θα
είναι τα κύρια στοιχεία της νέας κατάστασης.
Η πρόσφατη έκρηξη του μαζικού κινήματος, όπως και αυτή των «Κίτρινων Γιλέκων» στη Γαλλία πέρυσι, της νεολαίας ιδιαίτερα,
ακόμα και λαϊκών εξεγέρσεων σε μια σειρά χώρες του πλανήτη
υπογραμμίζουν την αδυναμία του καπιταλισμού να λύσει τόσο τα άμεσα όσο
και μακροπρόθεσμα λαϊκά προβλήματα και δείχνει τις δυνατότητες
επιστροφής του λαϊκού παράγοντα στο κέντρο των εξελίξεων.
Καιρός να σκεφτούμε και να πάμε αλλιώς!
Δεν θα χαρίσουμε το παρόν μας σε ένα μέλλον χωρίς ελπίδα, δεν θα αποδεχτούμε
τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού κόσμου, της εργασιακής ζούγκλας,
του κοινωνικού κανιβαλισμού, του αυταρχισμού και της τρομοκρατίας,
των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της προσφυγικής δυστυχίας.
Δεν θα θυσιαστούμε για τα κέρδη τους!
Όχι στο δημόσιο – επιχείρηση.
Παιδεία, υγεία, δημόσιες υπηρεσίες δεν είναι εμπορεύματα, ανήκουν στο λαό!