Δεν θα ζήσουμε σαν δούλοι!
Όχι στον κυβερνητικό νόμο- λαιμητόμο των εργασιακών δικαιωμάτων!
Στις συνθήκες που διαμορφώνουν η πανδημία των 11.000 νεκρών στη χώρα και η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου, η 1η Μάη είναι κάτι παραπάνω από μέρα τιμής και σύμβολο. Είναι έναυσμα συνέχισης και διαρκούς επανεκκίνησης στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο. Διαχρονικά παραμένουν τα αιτήματα για μείωση του χρόνου εργασίας, αξιοπρεπείς συνθήκες και αυξήσεις στους μισθούς, δουλειά για όλους, ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η 1η Μάη είναι ορόσημο και παράδειγμα εξέγερσης ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Τιμούμε τους πρωτοπόρους εργάτες από την πρώτη μαζική Πρωτομαγιά το 1893 στο Στάδιο, που κάλεσε ο Σοσιαλιστικός όμιλος του Καλλέργη, ο Δρακούλης κ.ά. και από το συλλαλητήριο της Φεντερασιόν στη Θεσσαλονίκη το 1911. Τιμούμε τους νεκρούς της εργατικής τάξης, του Σικάγου του 1886, της πρώτης πρωτομαγιάς το 1924 στην πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα, του Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη, τους 200 εκτελεσθέντες κομμουνιστές της Καισαριανής από τους ναζί κατακτητές και τους συνεργάτες τους την 1η Μάη του 1944. Εκατοντάδες ονόματα δολοφονημένων: Παρασκευαΐδης, Τούσης, Σουκατζίδης... Αλλά και Παναγούλης, Ισιδωρόπουλος την 1η Μάη του 1976 στα γνωστά «τροχαία ατυχήματα».
- Σήμερα αγωνιζόμαστε για Δουλειά, Υγεία, Παιδεία, Ελευθερία!
- Να βάλουμε φραγμό στο νέο αντεργατικό αντισυνδικαλιστικό τερατούργημα!
Πάνω από ένα χρόνο η ζοφερή κατάσταση της πανδημίας και της εγκληματικής διαχείρισής της από την κυβέρνηση, συνοδεύεται από τη γενικευμένη αντεργατική αντιλαϊκή επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, λαϊκές κατακτήσεις και ελευθερίες. Με τυφλά lock down-ακορντεόν, περιορισμό στις δημοκρατικές ελευθερίες, "ατομική ευθύνη", απαγορεύσεις διαδηλώσεων, έξαρση της αστυνομικής βίας και γενικευμένη καταστολή, αλλά και σκανδαλώδεις αποζημιώσεις στους κλινικάρχες, με εκατομμύρια χάρισμα σε επιχειρήσεις και καναλάρχες και δισεκατομμύρια σε νέους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Κανένα μέτρο για αραίωση στα μέσα μαζικής μεταφοράς, για τις τραγικές ελλείψεις στα νοσοκομεία, στα σχολεία, για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς. Χιλιάδες εργαζόμενοι ζουν με επιδόματα πείνας, με τον εφιάλτη της απόλυσης και της ανεργίας που αυξάνεται. Πληρώνουμε με χαμένες ζωές και χαμένες γενιές, με δραματική επιδείνωση συνολικά της ζωής μας, τα καταστροφικά αποτελέσματα της κυβερνητικής πολιτικής και των «συμφώνων σταθεροποίησης» της Ε.Ε. Όταν καθημερινά οι νεκροί ισοδυναμούν με την εξαφάνιση ενός μικρού χωριού κι έχουν ξεπεράσει συνολικά μια μεγάλη πόλη, είναι σαφές ότι οι διακηρύξεις της κυβέρνησης για μη εξάπλωση της πανδημίας είναι προπέτασμα καπνού, αφού δεν ενίσχυσε αποφασιστικά τη δημόσια υγεία και δεν επίταξε τον ιδιωτικό τομέα υγείας, όταν μέχρι σήμερα δεν υποχρεώνει στη λήψη των απαραίτητων μέτρων στους χώρους εργασίας, κυρίως του ιδιωτικού τομέα, όπου εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι συνεχίζουν να παράγουν υπό καθεστώς ακραίας εκμετάλλευσης και ελλιπέστατων μέτρων υγιεινής και ασφάλειας.
